قصیده ترک ترک


در عبور باد


در میان برگهای بی ثبات زرد


می روم که گم شوم میان این سرود سرد

در عبور عمر


روی بال آبی نسیم
                        

باد
 

                                 رعد

می روم که نام گم شود

##

در مسیر جاده های دور
 

عبور می کنم و می روم
 

می روم و می رسم به ناکجای تلخ

##

کسی نبود

کسی نبود

و عشق

چقدر بی گناه

بی صدا شکست

#

قاب آبی ترک ترک

در میان قلب پنجره

و ناگهان عبور تو

عبور ناگهانی غمی بزرگ

و خرد شد
 

و بند و چسب و وصله پینه

محال و غیر ممکن است

##

و حال

در حضور سرد قلب من
 

                         نه تو
 

                            نه آینه
 

                                 نه پنجره

#

در میان واژه های پیر و خسته ام

دمی نشسته ای و
 

                       رفته ای
 

                          و رفته ای
 

                                ورفته ای
 

                                     که رفته ای

شکوه قامتم شکست

و خنده های بی دلیل عاشقانه مرد

نه التماس دستها
 

                 و چشم ها
  

                          و واژه ها

نه حرفهای مانده در گلو که  گوشهات را گرفته ای که نشنوی

نه اشکهای سیل گون
 

                         نه هیچ
 

                               هیچ
 

                                   هیچ

و مرغ غم به دل نشست
 

و رشته های زندگی ز هم گسست

##

شبیه جان

شبیه عشق بی زوال

مرا به خود فشرده ای و خنجری

به قلب من نشانده ای

که عمق زخم آن

به قدر 
 

        وای
 

            وای
 

                وای
 

وتا ابد

و تا ابد...

#

چه هدیه ای زدوست می رسد
 

و می کشد مرا

چه ارزشی

چه ارزشی که من به جان بهاش می دهم

##

درون میله های زندگی اسیر

و رنگ تیره ای که آسمان من گرفته است
 

و تیر می کشد دلم

و زخم یادگاری عزیز تو

و تیر می کشد تنم

و شعله می کشند
 

دو چشم بی فروغ و خسته ام

و کاش بغض  آسمان من نترکد از عبور سربی ات

#

و نه به قدر ذره ای ز ذهن می رود

و نه غبار سیر روزها

ز رنگ و بوش می برد

و کاش روح و جسم من ز هم
 

                                     جدا
 

                                             جدا
 

                                                     جدا 
                                                           
             خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

##

نه التماس می کنم دگر

                     نه هیچ

                            هیچ

                                  هیچ

نشسته ام در انتظار ختم این غم بزرگ

نشسته ام در انتظار انتها

و این تو

این دریچه ها

##
 

و این تو
 

این دریچه ها

چه زود می رسد که ابر

محو می شود

 

و چشم روح من نگاه می کند تو را

که اشک رشک در نگاه قهوه ایت

نشسته ای نگاه می کنی به صفحه ای

که رد پای  کودکیش

هنوز پا بجاست
 

و آه می کشی
 

                  و آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه

#

و این تو

این دریچه ها

و می رود

عبور می کند زمان

و آتش نفاق و شعله های خشم

چه زود می پرد

و از میان یک حقیقت بزرگ

تو کشف می کنی
 

                            که وای...................

#

و حرف من تمام شد

که گفته اند:

بی گناه سکوت می کند

که بی نیاز و بی بهانه است.

و این تو

این دریچه ها

و این تو

این گلی که چیدی و

نخواستیش......

 

سوده

۴/بهمن ماه/٨٧

و من چقدر از بهمن ماه متنفرم

 

 

/ 3 نظر / 34 بازدید
یاسمین

اگه کسی دستت رو گرفت و دلت لرزید عجله نکن...یه روز همون آدم با قلبت کاری میکنه که دستت بلرزه.....

مسعود عباسی

حالا از من که گذشت ولی میدونی سقوط از این ارتفاع چقدر سخته؟ چرا انقدر طولانی؟ -------------------------------------- وقتی کوچه ها گذشتن از خطوط خواب و بیدار همه جا سمت تو میشن تابلوهای روی دیوار... -------------------------------------- کوچه های قلبم بروز شد..... تشریف میارید خانم سعادتی؟! [گل]

من

در این زمانه باور عشق یعنی باور نادانی خود و.................................................