دلم برای باغچه
 برای برگها
 برای هر چه اطلسی سرما زده
دلم برای خودم سخت می سوزد
اما با این حال
هر چه بادا باد
قرارمان باشد وقتی
چشم باغچه به طاق آسمان نخشکید.
باشد برای هر وقت که کبوتر دلت خواست بدون پنجه کشیدن روی شاخه های نازک گیلاس آرام بگیرد

**
هر وقت دلت از خودت گرفت
صدایم کن
سوده

۱۰ ديماه ۸۴

/ 10 نظر / 29 بازدید
soodeh

حيرونم از روزگار. که دل ما رو شکست. حالا در صرافت بند زدنه

مسافر تنها

سلام عزیز وبلاگ قشنگی داری مطلباتم عالین ...خیلی خوشحال میشم اگه به کلبه خرابه تنهایی ما هم نیم نگاهی بندازین ...موفق باشی

ادیسه

خوب می شد اگه آسمونم با اون دل گندش واسه پرواز قناری دلش تنگ می شد. اما حيف...بعضی وقتا پرنده هم عادت می کنه به قفس. پيش خودش ميگه بی خيالُ، اينجا قفسش کوچيکتره، دلتنگيشم کوچيکتر. يه قناری ديدم افتاد بيرون از قفس ولی...نپريد، باور کن...همونجا نشست تا...

ادیسه

من از فرط بی آسمان های اين گوشه ام...خسته ام// کجای عبور عزيز، رويای دور// من آماده، پايم به راه// وبر روی برگردها هرچه در مانده من...بسته ام...

ادیسه

سلام خواهرم...چه خوب که نوشتی...

sepehr.....poochestan

کدام باغچه ....!!!؟ کدامين برگ...!! کدامين کبوتر ؟ / تو از کدامين دياری که مردمش هنوز نام باغچه..کبوتر..و... را به ياد می آورند........ ؟ به ديار ما ديگر دلی نيست که بخواهد تنگ بشود !!!/دير زمانيست کبوتر ها از سرزمین من رميده اند !!!!و گلبرگ ها خشکيده!!!!

mehrabun

بهش بگو اينبار نخش قيطونی باشه که محکمتر باشه و با يه لغزش پاره نشه.انشا الله.افتخار بدين يه سری هم اونورا تشريف بيارين

error

وقتی دهانم بوی واژه نمی‌دهد لبانم برای بوسيدنت پر می‌زند و وقتی وجودم از تعفن هست و نيست پاک می‌شود زبانم شيوايی خود را در تو می‌جويد و دلم از ساليان بی‌مهری‌ام نسبت به خود ، شکوه‌ای نکرد چون آن را با تو شناختم و با تو يافتم اکنون نيز دلخوشم که تو را در خود دارد چشمانم امّا ... چشمانم ، که گويی با تو تازه باز شده‌اند پيوسته دلتنگ تو هستند می‌خواهند فقط تو را ببينند اگر می‌توانی ، ای مهربان ! برايشان کاری بکن ...

حامد امامی

سلام . از نظر من شعرتون خیلی حرف داشت . مخصوصا (( کبوتر دلت خواست بدون پنجه کشیدن روی شاخه های نازک گیلاس آرام بگیرد )) تصوير بسيار زيبايی بود. سری هم به وبلاگ من بزنيد خوشحال می شم.

احمدی(شهرزاد)

دارم به این نتیجه می رسم که در عصر ارتباطات چقدر همه تنهاییم..خدا کنه تو تنهاییهامون سایه ی درختی جاری باشه....ممنون که گاهی به من هم سر می زنید.