سلام
راستي زيبايي و زشتي به چيه؟بابام هميشه ميگن:زيبايي اول به سيرت زيباست بعد به صورت زيبا.من هم فكر مي كنم زيبايي باطني هست كه زيبايي ظاهري واعتماد عمومي رو به دنبال داره . تا بحال شده با يكي باشنا بشي كه اول خيلي به نظرت نازيبا بياد اما بعد از كميي اشنايي بيشتر ديگه به نظرت زشت نياد و شايد زيبا هم بيابيش ؟من فكر ميكنم ميزان علاقه ادم نسبت به اطرافيانش رو قضاوت در مورد زيباييهاي اونها تاثير داره،مثلا اگه از يكي از اطرافيانت خوشت بياد ،حالا هرچقدر هم كه او در نظر ديگران زشت باشه،تو چشم تو زيبا و بدون نقصه.شما چطور فكر مي كنيد؟
و شعر امروزم:
(از پنجره تا پرواز)

از عمق سياهي ها؛تا پنجره را ديدي
با عشق به ازادي؛تا پنجره كوچيدي
با بال قناريها؛تا بار سفر بستم
بال و پر من ديدي؛بي واهمه خنديدي
تا اوج غمت رفتم ،با بال وپرم اي كاش
چشمان پر از غم را؛يك ثانيه مي ديدي
جزئي شده بود ازمن؛ارامش وخنديدن
ارامش قلبم را؛پيش همه دزديدي
بيچاره دلم پژمرد ؛در كنج قفس اما
تنها تو ز خوشبختي؛يك پنجره فهميدي
از پنجره تا گلزار؛يك اينه پرواز است
پرواز مرا ديدي؛تا خاطره ناليدي
چون ماهي سرخي باز؛از دست تو لغزيدم
چشمان حقيقت باز؛صد مرتبه خوابيدي.